موج
نفس مي زند موج...
نفس مي زند موج
ساحل نمي گيردش دست
پس مي زند موج
فغاني فريادرس مي زند موج...
من آن رانده ي مانده ي بي شكيب ام
كه آهم به فريادرس
...بسته...
دست فغانم
...شكسته...
زمين تيره تار تهي مي كند جنگ
زمان در كنارم عبث مي زند موج
نه در من غزل مي زند بال
نه در دل هوس مي زند موج
رها كن
رها كن
كه اين شعله ي خرد... چندان نپايد
يكي برق سوزنده بايد
كزين تنگنا ره گشايد
كران تا كران
خار و خس مي زند موج
در اين نغمه اين دانه ي اشك در اين خاك روييد و باليد و بشكفت
پس از مرگ بلبل نمي بيني
چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج
+ نوشته شده در ۱۳۸۷/۰۵/۳۱ ساعت 18:40 توسط مونا
|
آنکس است اهل بشارت که اشارت داند