برای عاطفه ی دلم

 

امشب ستاره ای دیدم که می درخشید برای من یا برای تو. می درخشید. بی آنکه بپرسد چرا. و بی آنکه بپرسد چه کسی به آن خیره شده می درخشید.

مثل فانوس شب شده بود. روی پنجره ی اتاقک دل من. مثل نوری بی ابهام بر تاریک روشن پهنای دلم می خندیدو به نظاره ی موجود کوچکی نوپا بر درگاه دلم می بالید.

گل خوش بوی خیالم    عاطفه ی من   امشب که نه    هر شب   تویی که به  هر ستاره  چشمک می زنی بی آنکه چشمهایمان باز باشد و بی آنکه نگاهمان در هم اسیر.

نازنینم ابری باش بر گذر ستاره مان     ماهی باش پر نور تر از وجودمان     و امیدی باش برای درخشیدنمان .

اگر گاهی دل کوچکم می گیرد  و لبخندت را برای خود اسیر می کنم تو به من ببخش که نوازی باشد بر تار دلتنگیم و نمی برای گونه هایم و عبوری برای پروازم

                                                                               تا تو که بهترینمی تا زیبایم

دریغا...

 

دل  من   همي  داد  گفتي   گواهي

كه  باشد مرا روزي  از تو  جدايي

ولي هر چه خواهد رسيدن به مردم

                                                بر آن  دل  دهد  هر زماني  گواهي

 من اين روزرا داشتم چشم وزين غم

نبوده  است  با  روز من  روشنايي

جدايي   گمان   برده   بودم    ليكن

نچندان  كه   يك  سو  نهي   آشنايي

به  جرم چه راندي  مرا از در  خود

گناهم   نبوده  است   جز  بي گناهي

بدين  زودي  از من چرا سير گشتي

نگارا   بدين  زود  سيري    چرايي

كه   دانست  كز  تو  مرا  دير   بايد

به  چندان  وفا  اين  همه  بي وفايي

سپردم   به  تو  دل   ندانسته   بودم

بدين  گونه  مايل  به  جرم  و جفايي

دريغا      دريغا     كه    آگه  نبودم

كه  تو  بي وفا   در  جفا  تا   كجايي

همه   دشمني  از  تو  ديدم    وليكن

نگويم   كه   تو  دوستي  ر ا  نشايي

نگا را   من  از  آزما يش     رهايم

مرا  باش  تا   بيش  از  اين  آزمايي

مرا  خوار داري  و  بي قدر خواهي

دگر  تا  بدين  خو  كه  هستي   نپايي