ترنج

یه چیزایی مثل یه سردرگمی محوت می کنه. اینقدر برات تشویش می سازه که ناگهان حس می کنی زیر پات خالی شده و داری غرق می شی توی یه دنیای بزرگ تردید. انتخاب کردن  امسال منو واقعا به این گودال بزرگ هل داد و بدتر از همه این بود که تمام این تصمیم ها رو باید تنهایی می گرفتم و با چشمی که هیچ تجربه ای از هیچ راهی نداشت . یه چیزایی رو هم از دست دادم و یه چیزایی هم تونستم اینقدر براشون بجنگم تا بالاخره نزدیکشون شم. خوندن برای گارشناسی ارشد و کنار گذاشتن  خطاطی و تذهیب یه قسمت این ماجرا بود و حالا کنار گذاشتن خوندن و شروع اندیشیدن به موسیقی یه جای دیگه.

هنوز انگار توی این اعماق عجیب مثل یک ماهی فایتر قرمز ، از بالای تنگ به پایین و از پایین به بالا سر می خورم و رها می شم. حالا که دارم نزدیک می شم می ترسم . اینقدر تنها دارم این قدمها رور بر می دارم که گاهی نگران می شم. نمی دونم چه جوری بگم . دیگه خالی شدم. نه لغتی دارم  نه باوری. آدم گاهی اسیر دله. گاهی عقل. من یه جا این وسطاش . تنها کاری که این روزا دوست دارم انجام بدم اینه که خودمو اینقدر سرگرم کنم که نفهمم این دغدغه ها چی میشه. زمان خیلی کمکم می کنه.